Jæja, nú hef ég ákeðið að hefja netskrif aftur af fullum krafti, enda kominn heim í sveitasæluna, laus við syndir og nautnir borgarinnar, borg óttans.
Ég vil nú hefja þetta fyrsta blogg mánaðarins á því að þakka stúlkunum á Nöldrinu fyrir heiðursnafnbótina, ég varð bókstaflega klökkur og ákvað a standa nú heit mitt og blogga helst daglega! Ég mun ekki bregðast aðdáendum mínum þarna hinumegin við vef veraldarinnar.
Annars er það nú kannski helst að frétta jú að ég er kominn heim, ákvað að taka pásu í skólanum og hlaða batteríin, vinna mér inn einhverjum peningum svo ég geti bæði eytt meiru í USA og búið við betri kjör næsta haust þegar leiðin liggur á garða stúdentana í 101, ásamt Ösp auðvitað, en ég hyggst þá halda áfram að klífa fjall hámenntunar við Fjölbraut í Breiðholti eða eitthvað.
Motýl eru um þessar mundir að reyna að riðja sér til rúms, envið tókum upp tvö demo núna í síðustu viku sem heppnuðust með eindæmum ágætlega. Ég sendi aðra upptökuna á cod.is sem eru nú í óða önn að leyta að fyrirmyndar ungsveitum til að selja á netinu, nánar tiltekið á tónlist.is. Hef enn ekki fengið svar og er að verða áhyggjufullur, en best bara að slaka á, fá sér jasmín te, taka í japönsku æfingarkúlurnar, kveikja á reykelsi og vona það besta. Annars skuluði endilega fylgjast með Motýl í mars þar sem tónleikar eru væntanlegir í Fjölbrautarskóla Suðurlands og má engan vanta þar!!
Ég ætla að enda þetta annars ágæta blogg á skemmtilegri reynslu, eða uppákomu sem við faðir minn lentum í á mánudaginn þegar við skelltum okkur á Kaffivagninn niðrá granda til að létta af tilfinningaskálum okkar. Við vorum sestir með sitthvoran kaffibollan, faðir með smurða skonsu og ég með muffins. Fyrir þá sem ekki hafa komið á þennan yndislega stað, þá er þetta við

höfnina niðrá granda, þarna koma einkum þeir sem minna meiga sín og eina tónlistin sem viðskiptavinir fá að heyra er í spilakössunum. Semsagt frekar gamaldags og reykmettaður staður sem bíður uppá feiknar gott kaffi og yndislegt meðlæti. En hvað um það; þegar við höfðum setið þarna inni í rúman hálftíma og linað þjáningar okkar ók bíll í hlað, undir stýrinu var ung kona og hafði hún það nú af að keyra á kantsteininn svo um munaði, en farðeginn var enginn annar en Megas, en þau settust við borð með tvennu öðru, ljósmyndara og annari og kveikti ég strax á perunni, þarna var verið að taka viðtal við kauða, og jújú, er ekki viðtalið bara í mogganum í dag! Réttir menn á réttum stað á réttum tíma.
Chao bella!